Zaman geçiyor…
2025’in son günleri usulca kapanırken, bir yıl daha hayat defterimize ekleniyor. Takvim yaprakları düşüyor ama asıl mesele, içimizden nelerin eksildiği ya da nelerin çoğaldığı… Aynaya her baktığımızda biraz daha değiştiğimizi fark ediyoruz. Bir çizgi, bir beyaz tel, bir yorgunluk izi… Çoğu insan bundan korkuyor. Oysa eskimek, sanıldığı gibi kaybetmek değildir her zaman. Asıl korkulması gereken, eksilerek eskimektir.
Eskimek ne güzel…
Eğer kalbin hâlâ yerindeyse.
Eğer vicdanın hâlâ ses veriyorsa.
Eğer emeğe, insana ve hayata dair inancın hâlâ diri duruyorsa…
Bu ülkenin yükünü sırtlananlar var.
Sosyal hizmetlerde görünmeyen yaraları sarmaya çalışanlar…
Sağlık kurumlarında gecesini gündüzüne katanlar…
Bir teşekkür bile duymadan, bir alkış beklemeden hizmet edenler…
İşte onlar için eskimek, sadece yılların geçmesi değil; sabırla çoğalmaktır.
Bazıları yıllar geçtikçe çoğalır. Bilgisi artar, sabrı derinleşir, suskunluğu anlam kazanır. Konuşurken seçtiği kelimeler ağırlaşır ama incitmez. Çünkü bilir; insanı ayakta tutan şey yüksek sesle konuşmak değil, doğru yerde susabilmektir. İşte bu eskimek, bir ömürlük kazanımdır. Çünkü bu insanlar yaş aldıkça eksilmez; olgunlaşır, kök salar, derinleşir.
Ama bir de eksilerek eskimek var…
Zamanla umudunu kaybedenler, yorgunluğu bahane edip duyarsızlaşanlar, “alıştık artık” diyerek haksızlığı normalleştirenler… Oysa en tehlikelisi alışmaktır. Çünkü alışan insan, zamanla vazgeçer. Vazgeçen insan ise genç kalsa bile ruhen çöker.
2025 bize çok şey öğretti.
Yorgunluk öğretti, sabır öğretti, beklemeyi öğretti.
Ama en çok da insan kalmanın ne kadar kıymetli olduğunu hatırlattı.
Şimdi 2026’nın eşiğindeyiz.
Yeni bir yıl; yeni vaatlerden önce, yeni bir duruş gerektirir.
2026’ya girerken kendimize birkaç nasihat borçluyuz:
- Emeği küçümsemeyelim, çünkü emek küçülürse insan büyüyemez.
- Vicdanı susturmayalım, çünkü susturulan vicdan eninde sonunda toplumdan hesap sorar.
- Sağlık çalışanlarını yalnız bırakmayalım; onlar ayakta kalırsa toplum ayakta kalır.
- İyiliği ertelemeyelim, adaleti zamana yaymayalım.
- Yorulsak da kalbimizi sertleştirmeyelim.
Eskimek, bir yük değildir.
Aksine; yaşanmışlıkların omuzlara bıraktığı onurlu bir ağırlıktır.
Bir hastanın duası, bir çocuğun tebessümü, bir haksızlığa karşı dik duruş vardır o ağırlıkta.
Eskiyen yüzler değil, boşalan kalplerdir aslında.
Eskiyen sözler değil, anlamını yitiren duruşlardır.
O yüzden 2026’ya girerken korkmayalım eskimekten.
Korkalım; susmaktan, alışmaktan, vazgeçmekten…
Korkalım; acıyı görmezden gelmekten, emeği yok saymaktan.
Çünkü insan, eksilmedikçe güzelleşir.
Zaman alır ama çalmaz.
Yıllar geçer ama içimizden bir şey götürmezse, işte o zaman eskimek ne güzel…
Ve belki de en güzeli şudur:
Yıllar geçse de, hizmetten, vicdandan ve insandan eksilmemek…
